"Denk vooral groot!"

Theo de Kool (1952) voelde zich al jong tot de 'business' geroepen. Na zijn HBS ging hij naar Nyenrode, destijds een tweejarige opleiding, en vervolgens naar de Erasmus Universiteit in Rotterdam. Na zijn studie was hij achtereenvolgens werkzaam bij een Amerikaans accountantskantoor, CPC (het latere Unilever Bestfoods), Bührmann-Tetterode, de divisie 'Household and Body Care' van Sara Lee en, als financieel directeur, bij Blokker Groep. "Eigenlijk was ik helemaal niet van plan om een 'financial executive' te worden," aldus De Kool. "Ik wilde meer de marketing in of 'general management', business in het algemeen, dat wist ik niet zo precies. Maar ik kwam in 'finance' terecht omdat het op de universiteit mijn specialisme was geworden. Ook bleek het vanuit accountancy een logische eerste stap. Daarna maakte ik elke keer zo snel promotie, dat ik daar niet meer uitkwam. Niet dat ik dat betreur, maar zo is het gelopen." In 1995 kreeg Theo de Kool een telefoontje van zijn eerdere baas bij Sara Lee of hij bestuurslid van de divisie Sara Lee DE wilde worden, een van de grootste divisies van de onderneming. Eind 1995 trad hij aan als lid van de Raad van Bestuur, met verantwoordelijkheid voor financiën en automatisering, en bleef dat gedurende zes jaar. "In die tijd dacht ik niet veel meer over mijn carrière na," aldus De Kool. "Misschien moest ik nog wel eens wat, maar misschien ook niet. Toch begon het na zes jaar een beetje te benauwen. Het bedrijf was inmiddels twee keer zo groot en er was heel veel veranderd. Moest ik dat werk nog jarenlang blijven doen?" Het antwoord kwam vanzelf. In 2001 werd hij door de 'big boss' van Sara Lee gebeld, Charles Steven Mcmillan, die hem vroeg CFO van Sara Lee Corporation in Chicago te worden. Deze functie aanvaardde Theo de Kool in januari 2002. "En daarmee was ik verder gekomen dan ik in mijn jongensdromen ooit had kunnen denken," zo zegt hij.

Professionele organisatie

Gedurende zijn periode als bestuurslid van Sara Lee DE was Theo de Kool lid en de laatste twee jaar voorzitter van de vereniging FINEM. Gevraagd naar zijn visie op de toekomst van de vereniging beschrijft De Kool eerst zijn weids uitzicht over Chicago en Lake Michigan, vanuit zijn werkkamer op de 47e verdieping van het hoofdkantoor van Sara Lee Corporation, en zegt dan: "Denk vooral gróót." Hij illustreert zijn advies met de gang van zaken in de The Executives' Club of Chicago, waarvan hij op verzoek van de onderneming al bestuurslid was voordat hij vanuit Nederland naar Chicago was afgereisd. "Het is een professionele organisatie," aldus De Kool, "met fulltimers in dienst en een eigen CEO, met een budget van een paar miljoen dollar en 1.750 leden. Dat is natuurlijk wat anders dan we in Nederland gewend zijn. Zo'n lidmaatschap is niet goedkoop. Discussieerden wij in het bestuur van FINEM over contributies van tweehonderdvijftig gulden, hier betaal ik voor een 'corporate' lidmaatschap vierduizend dollar en daarvoor mogen we zes leden inbrengen. Bijna alle bijeenkomsten hebben de vorm van een ontbijt of een lunch met een 'high profile' spreker en daar betaal je dan nog extra voor. Het is niet ongebruikelijk dat er zo'n zeven- à achthonderd mensen bij zo'n lunch zijn, dat is ongeveer het 'break-even point' om quitte te draaien, maar dat is natuurlijk in een gebied met tien miljoen inwoners in en rond de stad gemakkelijker te realiseren dan in Nederland. Zelf ben ik hier gestart met het 'Breakfast for CFO's only'. Dat doen we drie keer per jaar, van half acht tot negen uur, zodat je nog redelijk op tijd aan het werk kan. Dat zijn betrekkelijk intieme gebeurtenissen met niet meer dan twintig deelnemers, die de mogelijkheid geven om met gelijken over zaken te praten. Ik bezoek de bijeenkomsten van de club zo veel mogelijk, zeker acht keer per jaar, afgezien nog van de bestuursvergaderingen. The Executives' Club of Chicago heeft mij enorm geholpen om hier snel ingeburgerd te raken en om de Amerikaanse gebruiken en manieren van doen te leren kennen. Want die zijn toch net een beetje anders dan we in Nederland gewend zijn."

Verschenen in: Special Magazine van Revue Arts (2004)

Peter van Steen, tekstschrijver, info@petervansteen.nl